Artikelen

Het verschil tussen stilstaan en vooruitgang. - Geplaatst op 18-01-10
Onlangs heeft een grote organisatie een reorganisatie ingezet en wilde met een MTO weten wat de medewerkers daar nu van vinden.

Omdat de reorganisatie een belangrijk onderwerp in de gehouden MTO was, hebben wij met behulp van een presentatie de MTO-resultaten met betrekking tot de reorganisatie geanalyseerd.

Met redenen hebben wij aangegeven, dat volgens ons de aanpak van de reorganisatie zèlf niet goed was.

De directie gaf na afloop het volgende commentaar: Weinig inspirerend en niets nieuws.

Nu gaat het in dit artikel niet om de vraag wie nu gelijk heeft. Het gaat er in dit artikel om, dat als je iets meldt, dat een ander niet welgevallig is, het commentaar is zoals aangegeven.

Dit verhaal staat niet op zich. In Nederland en daarbuiten is het schering en inslag, dat als iemand iets meldt wat niet \in het eigen straatje past, het weinig inspirerend en niets nieuws is.

Hoe komt dat nu?

Zijn wij zo angstig voor de eigen positie, dat wij geen andere mening willen horen?
Willen wij vasthouden aan de zekerheid van het bekende, ook al is het bekende voor ons niet goed, niet acceptabel

Vaak denk ik hierbij aan de chemie, die ik ooit beoefende.Door licht van een bepaalde golflengte door atomen heente schieten, komt een elektron in een hoger energieniveau en straalt bij terugval een bepaalde kleur licht uit. Als dat licht een hogere of lagere golflengte heeft verlaat dat licht het atoom zonder dat er iets gebeurt. Volgens mij lijken wij in dat opzicht enorm veel op atomen. Past de opmerking niet, dan verlaat het ons lichaam zonder dat er iets gebeurt. Ons commentaar is dan weinig inspirerend en niets nieuws.

Uit onderzoeken blijken, dat 90% van de consumenten niet geloven wat bedrijven beloven en 20% van de werknemers staat niet volledig achter het bedrijf waar zij werken. Toch blijven wij doen wat wij altijd deden. Waarom?

Wij blijven ons concentreren op het bekende, ook al is het bekende zoals in de zinnen hierboven aangegeven. Veiligheid door te doen zoals wij altijd deden is kennelijk te verkiezen. Wij hebben ook een heel circus opgebouwd om die veiligheid in stand te houden. Structuren, procedures en vaak ook verzonnen “harde feiten” zijn perfecte middelen om onszelf niet kritisch in de ogen te zien. Vluchten in “Het is mijn werk” of “Zo gaat dat bij ons nu eenmaal” of “Wir haben es nicht gewusst” zijn laatste redmiddelen.

Dat alles is jammer. Wij zijn daardoor onze eigen barrière voor echte vooruitgang. Een bekend gezegde is ook: “Als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg”. Wij moeten echt in gesprek komen met elkaar en begrijpen, wat de ander beweegt, wat de ander dwars zit. Als wij dat weten en ons daar op richten, zijn structuren hulpmiddelen en geen doelen voor eigen veiligheid. Een nieuwe crisis is onvermijdbaar als wij blijven doen wat wij altijd deden. Bart Dijkstra

<< Klik hier voor de andere artikelen.